ផ្លែជើងចាប គឺជាឈ្មោះដែលត្រូវបានគេប្រើប្រាស់សម្រាប់ប្រភេទរុក្ខជាតិឬផ្លែឈើផ្សេងៗគ្នា អាស្រ័យលើតំបន់ឬបរិបទនៃការហៅ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយតាមការស្វែងរកជាទូទៅឈ្មោះ "ជើងចាប" ត្រូវបានគេស្គាល់ច្រើនក្នុងការប្រើប្រាស់ដើម ឬស្លឹករបស់វាជាឱសថបុរាណ។ "ដើមជើងចាប" ត្រូវបានគេស្គាល់និងប្រើប្រាស់ជាយូរមកហើយនៅក្នុងសង្គមខ្មែរសម្រាប់ការព្យាបាលជំងឺមួយចំនួនដោយប្រើវិធីបុរាណ។
• គេសង្កេតឃើញរុក្ខជាតិនេះដុះនៅតាមតំបន់នានាក្នុងប្រទេសកម្ពុជាទោះជាយ៉ាងណាចំពោះដើមកំណើតវិទ្យាសាស្ត្រជាក់លាក់របស់ "ផ្លែជើងចាប" ក្នុងន័យជាផ្លែឈើបរិភោគមិនមានឯកសារបញ្ជាក់ច្បាស់លាស់នោះទេ។
(ចំណាំ: ជួនកាលឈ្មោះក្នុងស្រុកតែងសំដៅលើរុក្ខជាតិមួយប្រភេទដែលមានលក្ខណៈប្រហាក់ប្រហែលនឹងស្នាមជើងចាបហើយដែលផ្លែរបស់វាអាចបរិភោគបាន)
*ការប្រើប្រាស់ដើមជើងចាបដែលគេស្គាល់ច្រើនជាងគេ គឺផ្ដោតលើលក្ខណៈជាឱសថ៖
• ដើមជើងចាបត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាឱសថដ៏ស័ក្តិសិទ្ធិមួយក្នុងការព្យាបាលជំងឺសរសៃខ្ចីជាពិសេសចំពោះស្ត្រីដែលទើបនឹងឆ្លងទន្លេរួច។
• គេប្រើប្រាស់ដើម ឬឫសរបស់វាដើម្បីដាំទឹកផឹកជាថ្នាំបន្សាបឈាមនិងជួយដល់ការហូរឈាមក្រោយសម្រាល (ដើម្បីទប់ស្កាត់ការហូរឈាមខ្លាំងក្រោយពេលសម្រាលកូន) ព្រមទាំងជួយពង្រឹងកម្លាំងស្ត្រីផងដែរ។
• ការប្រើប្រាស់ជាឱសថបុរាណគួរតែធ្វើឡើងដោយប្រយ័ត្នប្រយែងនិងមានការណែនាំពីអ្នកជំនាញឬអ្នកមានបទពិសោធន៍ចាស់ទុំ។
• ផ្លែនេះសម្បូរទៅដោយសារធាតុប្រឆាំងអុកស៊ីតកម្មខ្ពស់ដែលជួយការពារកោសិកាពីការខូចខាត ប្រសិនបើមានលក្ខណៈស្រដៀងនឹងរុក្ខជាតិព្រៃដទៃផ្លែរបស់វាអាចជួយប្រឆាំងនឹងការរលាកឬមានលក្ខណៈសម្បត្តិជួយកាត់បន្ថយរោគមួយចំនួន។
• ផ្លែជើងចាបក៏ជាចំណីអាហារតាមរដូវកាលនិងជាប្រភពវីតាមីនសម្រាប់សហគមន៍ដែលរស់នៅជិតព្រៃញ៉ាំពេលទុំជាចំណីអាហារធម្មតានឹងអាចយកទៅធ្វើជាទឹកផ្លែឈើ ឬបង្អែមតាមចំណូលចិត្ត។
រុក្ខជាតិជើងចាបមានសារៈសំខាន់ដូចតទៅ៖
• វាជាផ្នែកមួយដ៏សំខាន់នៃចំណេះដឹងឱសថបុរាណខ្មែរដែលត្រូវបានរក្សាទុកនិងប្រើប្រាស់តៗគ្នាមក។
• វាជាប្រភេទរុក្ខជាតិមួយដែលបង្កើតបានជាភាពសម្បូរបែបនៃធនធានធម្មជាតិនិងរុក្ខជាតិនៅក្នុងប្រទេស។
• រុក្ខជាតិប្រភេទនេះតំណាងឱ្យចំណេះដឹងនិងការព្យាយាមថែរក្សាសុខភាពតាមបែបធម្មជាតិរបស់ដូនតាខ្មែរ។
សរុបមក "ផ្លែជើងចាប" ក្នុងន័យជា "ផ្លែឈើ" អ្នកប្រហែលជាត្រូវបញ្ជាក់ឈ្មោះវិទ្យាសាស្ត្រ ឬឈ្មោះក្នុងស្រុកផ្សេងទៀតព្រោះរុក្ខជាតិក្នុងតំបន់ជាច្រើនអាចមានឈ្មោះស្រដៀងគ្នា។ ព័ត៌មានដែលរកឃើញភាគច្រើនសំដៅលើ "ដើមជើងចាប" ដែលប្រើជាឱសថច្រើនជាងជាផ្លែឈើសម្រាប់បរិភោគទូទៅ។
អត្ថបទ៖ ជួន សុធា
