នៅក្នុងវប្បធម៌ខ្មែរ សម្បូរទៅដោយទំនៀមទំលាប់បុរាណ មិនថានៅក្នុងឱកាស បុណ្យចូលឆ្នាំ , បុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌ, ឬបុណ្យទក្ខិណានុប្បទាន ក្តី ពាក្យ (បង្សុកូល) គឺជាពាក្យសំខាន់មួយ ដែលប្រើប្រាស់យូរមកហើយ ដើម្បីសម្គាល់ពិធីធំៗដែលគ្រួសារ និងសាច់ញាតិធ្វើឡើង ដើម្បីឧទ្ទិសកុសល ដល់បុព្វបុរស និងអ្នកដែលបានចែកឋានទៅហើយ។ ពិធីនេះមិនត្រឹមតែសំខាន់ក្នុងសាសនាប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងបង្ហាញពីទំនាក់ទំនងគ្រួសារ ការគោរព និងសេចក្តីស្រឡាញ់ចំពោះអ្នកដែលបានចែកឋានទៅហើយ។
ពាក្យ (បង្សុកូល)ដែល ពលរដ្ឋខ្មែរសព្វថ្ងៃ ច្រើនតែយល់ថា (បង្សុកូល) ជាការនិមន្តភិក្ខុសាមណេរ ឲ្យមកសូត្រធម៌ដល់មនុស្សដែលបានស្លាប់ទៅ។ តែការពិតពាក្យនេះក៏មានន័យម្យ៉ាងទៀតថា ក្រណាត់សដែលគេបោះចោលក្នុងគំនរសំរាម ឬសំពត់ដែលប្រឡាក់ដោយធូលីផ្សេងៗ។ នេះបើតាមការលើកឡើងរបស់សម្តេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត។
ជាក់ស្តែង បើយោងតាងតាមថេរដីការបស់សម្តេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត ពាក្យ «បង្សុកូល» គឺសំដៅលើក្រណាត់សម្រាប់រុំសព ដែលប្រឡាក់ដោយខ្ទុះ ឈាម ធូលី ជាដើម ដោយឡែក ក្រណាត់នោះមិនបានបោះចោលឡើយ អ្នកខ្លះរើសយកមកប្រើប្រាស់វិញ ដោយគ្រាន់តែជម្រះឲ្យស្អាត ហើយយកមកប្រើដូចដើមវិញ។ សូម្បីសំពត់ដែលគេគ្របលើក្តារមឈូស គេនិមន្តឲ្យបព្វជិតទាញយកពីមុខគេ ក៏ហៅថាសំពត់បង្សុកូលផងដែរ។
លុះមកដល់បច្ចុប្បន្ន ចំពោះមនុស្សទូទៅ ច្រើនតែប្រើ ពាក្យ(បង្សុកូល) ជាពាក្យក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា សំដៅលើការនិមន្តលោកបង្សុកូល ធម៌បង្សុកូល ដើម្បីសូត្រធម៌ ឧទ្ទិសកុសល ដល់សាច់ញាតិដែលបានចែកឋានទៅ។ នេះបើតាមការបកស្រាយរបស់សម្តេចសង្ឃដដែល៕
អត្តបទ៖ តុប ឡៃហៀង
